Bóg, Honor, Ojczyzna to:

1.Harcerz służy Bogu i Polsce i sumiennie spełnia swoje obowiązki.

2.Na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy.

3.Harcerz postępuje po rycersku.

Te trzy zdania wyjęte z Prawa Harcerskiego jasno nawiązują do dewizy żołnierskiej. My, harcerze i harcerki III Harcerskiego Szczepu „Słowianie” ZHR, również wyznajemy te same zasady, mamy te same wartości.

Służba, prawdomówność, poświęcenie. Harcerstwo jest służbą specyficzną. To wolontariat. Jedyną korzyścią jest dla nas satysfakcja z dobrze wykonanej pracy. Ale jak już wiemy  jest to bardzo ważny czynnik motywujący nas do kolejnych altruistycznych (dobroczynnych)  zachowań.Służbę Bogu i Polsce przyrzekamy pełnić całym życiem. Nie oznacza to, że do końca świata i o jeden dzień dłużej, ale z całej siły. W każdej chwili naszego harcerskiego życia. Dopóki nosimy mundur.

ZHR wychowuje w oparciu o wartości chrześcijańskie. Skupia ludzi mocno wierzących, uważających, że wierzą i tych, którzy szukają wiary. Skupia ludzi świadomych, ale i błądzących. To jednak przede wszystkim (i z samej idei) ORGANIZACJA HARCERSKA. Wychowująca młodych ludzi na wartościowych Polaków poprzez organizowanie im wolnego czasu.

Pierwsze skojarzenia z harcerstwem? Przygoda, obozy, służba. Wiara się z harcerstwem nie kojarzy. Odchodzi już na szczęście w niepamięć niedawno jeszcze aktualne kojarzenie ZHR-u z codziennymi obowiązkowymi Mszami na obozie, modlitwą przed i po zbiórce, noszenie różańców dbalej na mundurze niż krzyż harcerski... My zachowujemy równowagę między ciałem, intelektem i duchem. A przecież to wyróżnik przyciągający w naszym kierunku bardziej uwagę wielu naszych rodziców niż samej młodzieży. My musimy być atrakcyjni dla rodziców, ale przede wszystkim dla młodzieży. Do harcerstwa należy się przecież dobrowolnie.

O ile Honor i Ojczyzna to wartości nierozerwalnie dla wszystkich z zewnątrz związane z harcerstwem od samych jego początków, o tyle Bóg jest często kartą przetargową pomiędzy „prawdziwym” harcerstwem i jego mniej doskonałą wersją powstałą w „czasach zarazy”. Lepsi są ci, którzy wierzą a im więcej wierzą tym są lepsi od tamtych. Koło się zamyka, a my sami się nakręcamy. Szukamy już tylko ludzi „wierzących lub poszukujących”, innych odtrącamy. Zaczynamy być nie tylko apostołami, ale i strażnikami moralności. Inkwizytorami!!!

Harcerstwo powstało w oparciu o pewną ideologię. Andrzej Małkowski określił je jako „Skauting plus niepodległość”. Ówczesnego znaczenia słowa „niepodległość” nie trzeba tłumaczyć. Skauting zaś to w zamysłach jego twórców ruch otwarty dla wszystkich, bez względu na różnice w pochodzeniu, rasie czy religii. Wiele się zmieniło od czasów Małkowskiego. Ojczyzna nie jest już tak wielkiej potrzebie, Honor też już nie ten co kiedyś…Jak możemy stać się „prawdziwymi” harcerzami? Nie „lepszymi od tych gorszych”, bo w porównaniu z innymi być „mniej słabym” to żaden sukces. Prawdziwymi czyli spełniającymi sumiennie swoje codzienne obowiązki. Obowiązki wynikające z bycia harcerzem, Polakiem i człowiekiem honoru. Odpowiedź jest prosta. Wystarczy rozumieć Prawo Harcerskie i zgodnie z nim postępować. Być sumiennym i honorowym. Być rycerskim i pożytecznym. Być karnym, ale pogodnym. Być oszczędnym a jednocześnie ofiarnym.

Służba Bogu to nie masowe i obowiązkowe uczestnictwo całymi drużynami w marszach czy procesjach, w dodatku zaliczane do punktacji w rywalizacji wewnątrz chorągwi czy szczepu. To wypełnianie bożych przykazań i służba bliźnim. Honorowa postawa to nie codzienne wypatrywanie określonej przez drużynowego liczby staruszek na skrzyżowaniu. To punktualność, szczerość, sumienne przygotowanie zbiórki, umiejętność przyznania się do błędu.

Miłość do Ojczyzny to nie kilkugodzinne wyczekiwanie na mrozie na ostatni tego dnia wieniec składany pod pomnikiem przez „koło gospodyń wiejskich” i osobistości miasta. Choć należy pamiętać, że obecność na uroczystościach jest przejawem szacunku do „przeszłości narodów”. Lecz przede wszystkim dobrze napisana klasówka z historii, polska flaga w oknie, używanie na co dzień poprawnego języka.

HARCERSTWO TO GRA, RYWALIZACJA, POKONYWANIE TRUDNOŚCI, PRZYGODA I SŁUŻBA, A NIE ETYKIETKA NA POKAZ. WYKONYWANE I PRZEŻYWANE TAK, ŻEBYŚMY MOGLI BYĆ Z SIEBIE DUMNI.

Czufka :)