Odbył się ślub Natalii i Karola – sto lat młodej parze !
Aby złożyć życzenia Natalii i Karolowi (Karol był Drużynowym Ptaków, Natalia była przyboczną w Koniczynkach) nasza szczep układał życzenia i wspomniała które to już szczepowe małżeństwo. To zupełnie naturalne, ot, w szczepie: dh. Antoni i Teresa, Arek i Asia, Ania i Michał, Przemek i Kasia … Listę “naszych” małżeństw można kontynuować. Czasem bywało tak, że nasi wychowankowie spotkali się po latach i zostawali ze sobą na zawsze.
Nic dziwnego – wspólne przeżycia, obozy, akcje, ogniska i obieranie ziemniaków, rajdy i dyskusje łączą. Połączyły, połączyły Natalię i Karola. Długo trwało, zanim powiedzieli przed ołtarzem sakramentalne “Tak”. Ale w kościele zapewne głośno zabrzmiały słowa: “biorę Ciebie za żonę/męża…” – wypowiadane przez młodych. Teraz trzeba im życzyć, aby byli w stosunku do siebie cierpliwi, oddani sobie, by kochali się długo, przez całe życie. A nie jest to łatwe, nawet w naszej harcerskiej gromadzie zdarza się, iż po jakimś czasie zaczynamy iść innymi drogami.
Kolejka chcących złożyć życzenia była wyjątkowo długa. Życzenia bardzo gorące. Młodzi uśmiechnięci i wzruszeni. Cieszmy się, że mamy jeszcze jedno harcerskie małżeństwo “na całe życie”. Jesteśmy z Wami – wszystkiego najlepszego!

 

STACJA II – Jezus bierze krzyż na ramiona.
W dniu 7 września 1939 r. wojska niemieckie wkroczyły do Torunia. Ks. Stefan Wincenty w tych dniach czynnie uczestniczył nie tylko w wypełnianiu posługi duszpasterskiej, ale jako harcerz, kapelan Chorągwi Pomorskiej, odważnie niósł pomoc zdezorientowanym w obliczu niemieckiej agresji ludziom.
Możliwość jego uwięzienia była bardzo duża. Kiedy różne osoby ostrzegały go o tym zagrożeniu oraz nakłaniały do ucieczki on zdecydowanie odmówił do końca pozostając w parafii, gdzie odważnie wypełniał swoje kapłańskie powołanie.
“Ktoś inny na miejscu Jezusa zacząłby przeklinać, złorzeczyć, próbowałby stawiać opór. Ty… milczałeś! Milczenie jest językiem miłości. Nie zrozumieli Twojego milczenia, bo nie wiedzieli, co znaczy słowo: miłość”.

W progach kościoła garnizonowego, 23 lutego przypadła 73. rocznica śmierci Patrona Harcerstwa – podharcmistrza Wincentego Frelichowskiego,  który ma tam swój mały ołtarz. Na zaproszenie harcerzy pojawili sie mieszkańcy, kuracjusze oraz Seniorzy Harcerscy z Harcerskiego Kręgu Seniorów “Kotwica” (w tym nasi seniorzy szczepu) do wspólnego przeżywania jego świadectwa. W Kościele Garnizonowym o godzinę 18.20 w dniu 23 lutego – piątek odbyła się  wspólna droga krzyżowa.


Błogosławiony ksiądz podharcmistrz Stefan Wincenty Frelichowski
urodził się 22 stycznia 1913 w Chełmży. W wieku 9 lat został ministrantem. W dniu 21 marca 1927 wstąpił do Harcerstwa, do 2 Pomorskiej Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego w Chełmży (Toruński Hufiec Harcerzy). 26 czerwca 1927 złożył przyrzeczenie harcerskie (krzyż harcerski L. 632 seria XXXII). Zdobywa kolejno stopnie harcerskie, w końcu zostaje drużynowym. Drużynę prowadził do sierpnia 1931. W czerwcu 1931 zdał maturę, a jesienią wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. Latem 1935 prowadził 20 osobową grupę harcerzy na Jubileuszowym Zlocie Harcerstwa w Spale. 14
marca 1937 przyjął święcenia kapłańskie. Pełnił obowiązki sekretarza i kapelana biskupiego, a od 1 lipca 1938 wikariusza parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Toruniu. Dał się poznać jako wzorowy
kapłan, opiekun chorych, przyjaciel dzieci i młodzieży, organizator prasy kościelnej i działacz misyjny. Jednocześnie pełnił funkcje kapelana Pomorskiej Chorągwi Harcerzy. W dniu wybuchu II wojny światowej był w Pogotowiu Harcerek i Harcerzy. 11 września 1939 został aresztowany przez Gestapo – przyczyną była jego przedwojenna działalność w harcerstwie i silny wpływ na młodzież. 8 stycznia 1940 został przewieziony do obozu przejściowego w
Gdańsku-Nowym Porcie, a po kilku dniach do znajdującego się w stadium organizacji obozu koncentracyjnego w Stutthofie. 6 kwietnia 1940 zostaje wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, zaś w połowie
grudnia 1940 wywieziono go do obozu w Dachau. Pomimo ekstremalnych warunków pełnił nadal posługę kapłańską. Organizował wspólne modlitwy, spowiadał, sprawował potajemnie msze i rozdzielał komunię. Na
przełomie 1944/45 w obozie wybuchła epidemia tyfusu. Władze obozowe nawet nie próbowały z nią walczyć; poprzestały na odizolowaniu zarażonych baraków drutem kolczastym i postawieniu straży. Nazywany przez przyjaciół „Wicek” zaangażował się w pomoc chorym, udało mu się zachęcić do tego 32 innych kapłanów. Podczas udzielania tej dobrowolnej pomocy chorym współwięźniom sam zaraził się tyfusem plamistym, który w połączeniu z zapaleniem płuc, doprowadził w dniu 23 lutego 1945 do jego śmierci przed wyzwoleniem obozu. Władze obozowe w uznaniu odwagi, łamiąc obowiązującą praktykę, zgodziły się przed kremacją na wystawienie zwłok ks. S. W. Frelichowskiego na widok publiczny, w wyłożonej białym prześcieradłem i udekorowanej nawet kwiatami trumnie.
Proces beatyfikacyjny rozpoczęty został w Pelplinie w 1964 r. 7 czerwca 1999 podczas pobytu w Toruniu, Jan Paweł II dokonał beatyfikacji Sługi Bożego ks. S. W. Frelichowskiego oraz ustanowił wspomnienie bł. ks. S. W. Frelichowskiego na dzień 23 lutego. Jako jedyny męczennik z II wojny światowej zamordowany w obozie koncentracyjnym, po którym zachowały się relikwie. Przechowywane są one w ścianie sanktuarium, a także w
relikwiarzu w Katedrze Polowej Wojska Polskiego.

“Zwracam się także do całej rodziny polskich harcerzy, z którą nowy błogosławiony był głęboko związany. Niech stanie się dla Was patronem, nauczycielem szlachetności i orędownikiem pokoju i pojednania.”
— Jan Paweł II, Homilia wygłoszona podczas uroczystości beatyfikacyjnych, 7 czerwca 1999.

 

Za nami spotkanie z księdzem wikariuszem z naszej Parafii Wojskowej, zbiórka w kościele na nowy marmurowy ołtarz > info tutaj http://parafiawojskowaswinoujscie.manifo.com/ogloszenia-duszpasterskie. Na zbiórce były rozważania, zagadki teologiczne czy też harcerskie wspomnienia gdyż ksiądz miał przygodę z harcerstwem może którego dnia będzie naszym kapelanem.

Obecnie na wspólnej zbiórce z podobną sekcją u wędrowniczek (13 ŚDW Koniczynki) spotkaliśmy się z byłym harcerzem a obecnie Wikariuszem ks. dr Grzegorz Grinn  który również jest wykładowcą Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, złożył święcenia kapłańskie 10.06.2006 Szczecinie a u nas na parafii jest od 26.08.2017.

Były śpiewy i wspomnienia harcerskie, po zbiórce udaliśmy się do kościóła na naukę rekolekcyjną zaś podczas mszy św. o 18:00,  braliśmy udział w eucharystii oraz w  rekolekcjach adwentowych. Więcej tutaj > http://www.parafiagwiazdymorza.swi.pl/ogloszenia.html

“Idźmy naprzód z nadzieją!” – pod takim hasłem obchodzony jest dziś w calej Polsce XVII Dzień Papieski.
Podczas niego była m.in. prowadzona przykościelna, publiczna zbiórka na fundusz stypendialny Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

– Nasze tegoroczne hasło ma stanowić zaproszenie i znak tego, że poprzez Dzień Papieski docieramy do głębi nauczania Papieża Polaka, który wypowiadając słowa: „Idźmy naprzód z nadzieją!”, chce nas czynić świadkami nadziei – tłumaczą organizatorzy.

Jak co roku zuchy i harcerze pamiętały o zmarłym Papieżu Janie Pawle II, który był Wielkim Przyjacielem harcerstwa i skautingu na całym świecie. W tym dniu symbolem pamięci o Nim były żółte tulipany, które rozdawane wiernym w parafii wojskowej. Złożyły tam kwiaty oraz chwilą ciszy i modlitwą uczciły pamięć o Wielkim Polaku.
Oranizatorem były 13 ŚDW Koniczynki

Idea Akcji “Żółte Tulipany”

“Nie czyńcie Skautingu zbyt łatwym. Stawiajcie wyzwania!”
Jan Paweł II

Akcja “Żółte Tulipany” została zainicjowana, w pierwszą rocznicę śmierci Ojca Świętego Jana Pawła II. Jaka jest idea tego przedsięwzięcia?
Tulipany maja bogatą symbolikę. Z jednej strony są znakiem wiosny, narodzin i nowego życia, z drugiej zaś – ofiarowanie komuś tulipana według symboliki kwiatów oznacza tyle, co: “cieszę się na Twój widok”. Kolor żółty jest kolorem papieskim – i to właśnie dlatego, ofiarowujemy żółte tulipany. Mają one przypominać o tym, że zuchy i harcerze identyfikują się z nauką głoszoną przez Jana Pawła II, chcą kształtować swoje życie według Jego serdecznych rad – w poszanowaniu drugiego człowieka, radosnym niesieniu pomocy wszystkim potrzebującym i codziennym stawaniu się coraz lepszym. Słowa wypowiadane w czasie wręczania kwiatów – “Santo subito! (wł. “Święty natychmiast”) wyrażać mają naszą wiarę w świętość Papieża Polaka. Poza tym, rozdawanie z uśmiechem kwiatów lub kartek z żółtymi tulipanami, ma potwierdzać zawarte w Prawie Harcerskim stwierdzenie, że “Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata każdego innego harcerza”. Podarowując obcemu człowiekowi kwiat okazujemy mu życzliwość.

https://www.zhr.pl/xviidzienpapieski/#more-9677

W ten weekend wybrałyśmy się na 24h zbiórkę chorągwi z okazji Dnia Polskiej Harcerki do słonecznego Stargardu. Zbiórka była owocna w nowe znajomości, przygody i spotkania  Na zbiórkę przybyło nas ponad sto z różnych zakątków naszej chorągwi, która w tym roku obchodzi swoje 20 urodziny! Z tej okazji wszystkie zjadłyśmy tort(y) przygotowane przez wedrowniczki, przyboczne i instruktorki z naszej chorągwi 

Imprezę zorganizowała Komenda Zachodniopomorskiej Chorągwi Harcerek Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej w Szczecinie. – Odwiedzaliśmy różne miejsca, rozwiązywaliśmy zagadki – mówi jedna z uczestniczek gry terenowej. Wzięły w niej udział drużyny ze Szczecina, Polic, Świnoujścia, Gorzowa i Koszalina. Dzisiejsza zabawa była jednym z elementów obchodów 20-lecia zachodniopomorskiej chorągwi oraz obchodzonego jutro Dnia Polskiej Harcerki. Na koniec uczestniczki zlotu miały okazję degustować tort i zajadać się słodkościami, a następnie stanęły do wspólnego zdjęcia.

Czytaj więcej: http://www.gs24.pl/wiadomosci/a/stargard-uczcily-dzien-polskiej-harcerki-gra-terenowa,12533050/